WHA

ฉันมีเรื่องราวที่จะแบ่งปันกับคุณ มันเป็นเรื่องที่ทำให้ฉันหัวเราะได้ทุกครั้งที่ฉันนึกถึงเรื่องนี้

เมื่อฉันยังเป็นเด็ก ฉันเคยไปเที่ยวงานวัดกับครอบครัวของฉัน ที่วัดมีร้านค้ามากมายที่ขายของต่างๆ นานา รวมถึงเกมและเครื่องเล่น

ฉันชอบเล่นเกมโดยเฉพาะอย่างยิ่งเกมตีหัวโจร ฉันเล่นเกมนี้เป็นเวลาหลายชั่วโมงโดยไม่รู้สึกเหนื่อยเลย

ในที่สุด ฉันก็ได้รางวัลจากเกม! มันเป็นตุ๊กตาตัวเล็กๆ น่ารักมาก ฉันดีใจมากจนอดใจไม่ไหวที่จะพาตุ๊กตาตัวนี้กลับบ้าน

ขณะที่ฉันเดินกลับบ้าน ฉันก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ ฉันรู้สึกเหมือนมีคนเดินตามฉันมา

ฉันหันหลังกลับไปมองแต่ไม่เห็นใคร ฉันเริ่มรู้สึกกลัวเล็กน้อย ฉันเดินเร็วขึ้นแต่เสียงฝีเท้าก็ยังคงตามฉันมา

ฉันเริ่มวิ่งและวิ่งจนสุดแรง ฉันวิ่งไปจนถึงบ้านและเปิดประตูเข้าไปในบ้านทันที

ฉันปิดประตูและล็อคประตูและยืนพิงประตูอยู่ครู่หนึ่งเพื่อสงบสติอารมณ์

ฉันถอนหายใจโล่งอกที่ฉันปลอดภัยแล้ว ฉันมองลงไปที่ตุ๊กตาในมือของฉันและยิ้ม ฉันดีใจที่ฉันได้มันมา

แต่แล้วฉันก็ได้ยินเสียงกระซิบข้างหูฉัน ฉันหันกลับไปมองแต่ไม่เห็นใคร

เสียงกระซิบนั้นพูดอีกครั้ง แต่คราวนี้ดังกว่าเดิม "คืนตุ๊กตาคืนมา"

ฉันตกใจมากจนปล่อยตุ๊กตาหล่นลงพื้น ฉันถอยหลังไปสองก้าวและมองไปรอบๆ ห้องแต่ไม่เห็นใคร

เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง "คืนตุ๊กตาคืนมา"

ฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ฉันกลัวเกินกว่าจะขยับตัว ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่และรอให้เสียงกระซิบนั้นพูดอีกครั้ง

เสียงกระซิบนั้นพูดอีกครั้ง แต่คราวนี้ดังกว่าเดิมมาก "คืนตุ๊กตาคืนมา"

ฉันไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ฉันวิ่งไปที่ประตูและเปิดประตูแล้ววิ่งออกไปนอกบ้าน

ฉันวิ่งและวิ่งจนสุดแรง ฉันไม่รู้ว่าฉันวิ่งไปไหนแต่ฉันก็ไม่หยุดวิ่ง

ฉันวิ่งจนรู้สึกว่าฉันจะตายได้ ฉันหยุดวิ่งและหันหลังกลับมองแต่ไม่เห็นใคร

ฉันโล่งใจที่ฉันปลอดภัยแล้ว ฉันเดินกลับบ้านและเข้าไปในบ้าน

แต่แล้วฉันก็ได้ยินเสียงกระซิบข้างหูฉัน ฉันหันกลับไปมองแต่ไม่เห็นใคร

เสียงกระซิบนั้นพูดอีกครั้ง แต่คราวนี้ดังกว่าเดิม "คืนตุ๊กตาคืนมา"

เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง "คืนตุ๊กตาคืนมา"

คราวนี้ฉันไม่กลัวอีกแล้ว ฉันยิ้มและพูดว่า "ไม่"

เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง "คืนตุ๊กตาคืนมา"

ฉันพูดอีกครั้งว่า "ไม่"

เสียงกระซิบนั้นหายไป ฉันรอสักครู่แต่เสียงนั้นก็ไม่กลับมาอีก

ฉันยิ้มและหยิบตุ๊กตาขึ้นมา ฉันจะไม่คืนตุ๊กตาตัวนี้ให้กับใคร