Storm eowyn

Een storm die ik nooit zal vergeten. Toen de wind door de bomen woei en het hele huis deed schudden, was ik thuis. Ik kon niet slapen, want ik was te bang.
De storm duurde dagenlang en de hele tijd maakte ik me zorgen over mijn familie en vrienden. Ik hoopte dat het snel voorbij zou zijn, maar het leek maar niet te willen stoppen.
Op een dag was de storm zo erg dat de elektriciteit uitviel en we in het donker zaten. Ik was helemaal alleen en ik wist niet wat ik moest doen.

Toen hoorde ik een geluid. Het was alsof iemand zachtjes tegen de deur klopte. Ik werd nog banger. Ik wist niet of ik de deur moest openen of niet.
Ik twijfelde enkele minuten en toen hoorde ik het geluid weer. Deze keer was het luider. Ik wist dat ik de deur moest openen.
Toen ik de deur opende, zag ik een kleine kat voor me staan. Kleine, witte kat... dacht ik. Hij was helemaal doorweekt en hij trilde. Ik nam hem in huis en gaf hem wat eten en water.
De kat bleef een paar dagen bij me. Ik noemde haar Stormy en ik was zo blij dat ik haar had gevonden. Ze was mijn metgezel tijdens de storm en ze gaf me een gevoel van troost.
Toen de storm eindelijk voorbij was, nam ik Stormy mee naar buiten. Ze wilde niet weg, maar ik wist dat het beter voor haar was om terug te gaan naar haar huis.
Ik zwaaide haar uit en keek haar na terwijl ze wegliep.
Ik zal die storm nooit vergeten en ook Stormy niet. Ze was mijn metgezel tijdens de donkere dagen en ze gaf me een gevoel van hoop.