Frederieke Leeflang

Ik was een kind dat graag in de modder speelde, op bomen klom en insecten verzamelde. Ik was niet het meisje dat urenlang met mijn vriendinnen ging shoppen of aan de telefoon hing. Ik was ook niet het meisje dat droomde van een mooie prins die me op een wit paard zou komen redden. Ik was gewoon een meisje dat graag buiten was en genoot van de natuur.
Op de middelbare school begon ik te merken dat ik anders was dan de andere meisjes. Ik was het meisje dat graag aan auto's sleutelde, in plaats van make-up te dragen. Ik was het meisje dat liever met jongens omging dan met meisjes. En ik was het meisje dat geen zin had in daten of feestjes.
Ik voelde me altijd een beetje een buitenstaander. Ik paste niet in de hokjes die door de maatschappij waren vastgesteld. Ik was geen "jongensmeisje" of een "meisjesmeisje". Ik was gewoon mezelf.
Toen ik naar de universiteit ging, begon ik eindelijk mijn draai te vinden. Ik ontmoette andere mensen die anders waren dan ik. Ik vond mensen die mijn interesses deelden en die niet om mijn uiterlijk of mijn geslacht gaven.
Ik ben nu 26 jaar oud en ik ben nog steeds mezelf. Ik ben een vrouw die graag buiten is. Ik ben een vrouw die graag aan auto's sleutelt. En ik ben een vrouw die geen zin heeft in daten of feestjes.
Ik ben niet perfect. Ik heb mijn gebreken. Maar ik ben oké met wie ik ben. Ik ben een unieke persoonlijkheid en ik ben dankbaar voor wie ik ben.
Ik hoop dat mijn verhaal andere mensen zal helpen om zichzelf te accepteren. We hoeven niet in een hokje te passen om waardevol te zijn. We kunnen gewoon onszelf zijn.