Dies Janse

Persoonlijk verhaal
Ik ben geboren en getogen in een klein dorpje in de Achterhoek. Het was een rustig en vredig leven, totdat ik een vreemde ontmoeting had die mijn leven voor altijd zou veranderen.
Het was een warme zomeravond toen ik op mijn fiets naar huis reed. Het was al laat en ik was de enige op de weg. Terwijl ik door de bomen reed, zag ik iets uit het ooghoek van mijn oog. Het was een gestalte, een vrouw, die aan de kant van de weg stond. Ze droeg een lange, witte jurk en haar haar was bedekt met een kap.
Ik stopte mijn fiets en stapte af. "Hallo," zei ik. "Kan ik je ergens mee helpen?"
De vrouw draaide zich om en keek me aan. Haar ogen waren leeg en uitdrukkingsloos. "Ik ben Dies Janse," zei ze. "Ik ben hier om jou mee te nemen."
Ik was verward. "Waarheen?" vroeg ik.
"Naar huis," zei ze. "Naar het einde."
Ik aarzelde. Ik kende deze vrouw niet en ik wist niet wat ze van plan was. Maar er was iets aan haar dat me vertrouwde, en dus stapte ik bij haar in de auto.
De autorit was lang en stil. Ik probeerde een gesprek aan te knopen, maar Dies Janse reageerde niet. Ze bleef maar recht voor zich uit kijken, haar handen strak om het stuur geklemd.
Na een tijdje kwamen we aan bij een oud huis. Het was een vervallen huis, met gebarsten muren en kapotte ramen. Dies Janse parkeerde de auto en draaide zich om naar me.
"Dit is je huis," zei ze. "Je einde."
Ik stapte uit de auto en keek naar het huis. Het was het engste huis dat ik ooit had gezien. Ik wilde rennen, maar mijn benen voelden zwaar aan.
Dies Janse pakte mijn hand en leidde me naar de voordeur. Ze deed de deur open en we stapten naar binnen.
Het huis was donker en stoffig. De muren waren bedekt met spinnenwebben en de lucht was gevuld met de geur van rot. Dies Janse leidde me naar een kamer aan het einde van de gang. Het was een slaapkamer, met een bed, een kast en een bureau.
"Dit is jouw kamer," zei Dies Janse. "Je kunt hier blijven tot het einde."
Ik keek om me heen. Het was een vreselijke kamer, maar het was beter dan buiten. Ik ging op het bed zitten en wachtte af wat er zou gebeuren.
Dies Janse verliet de kamer en sloot de deur achter zich. Ik was alleen. Ik lag op bed en luisterde naar de wind die door de bomen blies. Ik wist niet wat er zou gebeuren, maar ik was klaar om het einde te accepteren.
Reflectie
De ontmoeting met Dies Janse was een life-changing moment voor mij. Het leerde me dat de dood een einde is, maar ook een begin. Het is het einde van ons leven op aarde, maar het begin van een nieuw leven in de hemel. Ik ben dankbaar dat ik Dies Janse heb ontmoet, want ze heeft me geholpen om mijn angst voor de dood te overwinnen.